In maart kregen negen ministers een wetenschappelijk rapport over het risico op natuurbranden. Het belandde nooit formeel op een agenda. In…

Maarten Weyn

In maart kregen negen ministers een wetenschappelijk rapport over het risico op natuurbranden. Het belandde nooit formeel op een agenda. In augustus stonden de Hoge Venen in brand. Samen met rector Herwig Leirs schreef ik daarover een opinie in De Standaard. Zou dat rapport de brand hebben tegengehouden? Allicht niet. Maar een debat over het risico, de kosten en de verantwoordelijkheid was er evenmin. De kloof tussen kennis en beslissing is ouder en breder dan deze brand. Het Belgisch Klimaatrisicocentrum waarschuwde al begin 2025. Bij de overstromingen van juli 2021 lagen de voorspellingen dagen vooraf klaar, maar werkte de waarschuwingsketen naar de burger niet. Drie struikelblokken. Wij wetenschappers publiceren te vaak voor elkaar. Preventie levert baten op die onzichtbaar blijven, want een ramp die niet plaatsvindt haalt de krant niet. En waar negen ministers bevoegd zijn, is niemand eindverantwoordelijk. Daar hoort een nuance bij. Wie investeert in brandwegen en veenherstel, investeert misschien niet in ziekenhuiscapaciteit of gezondheidspreventie. Een aanbeveling niet volgen is op zich geen fout. Het ontbreken van een zichtbaar spoor van die afweging wel. Kennis en preventie werkt zoals een dijk werkt: onzichtbaar zolang ze haar werk doet, onbetaalbaar op de dag dat ze ontbreekt. Het volledige opiniestuk: https://lnkd.in/eESa8jSg Waren de Hoge Venen gespaard gebleven als de kloof tussen wetenschap en beleid kleiner was geweest? https://www.standaard.be/opinies/waren-de-hoge-venen-gespaard-gebleven-als-de-kloof-tussen-wetenschap-en-beleid-kleiner-was-geweest/160328619.html?utm_medium=referral&utm_campaign=share